Γλώσσα ενότητα 15.(Κινηματογράφος) Cinema Paradiso

To "Σινεμά ο Παράδεισος"

της Στ1

παρουσιάζει την ταινία

ύμνο στον κινηματογράφο

Cinema Paradiso

 "Σινεμά ο Παράδεισος" του Giuseppe Tornatore
με την καταπληκτική μουσική
του Ennio Moricone

Η ταινία αγαπήθηκε βαθιά από το κινηματογραφικό κοινό. Ο Giuseppe Tornatore κατόρθωσε να κάνει πραγματικότητα μία ταινία που εκφράζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την ερωτική σχέση που συχνά διατηρούμε με τον κινηματογράφο, μία σχέση απολύτως διαλεκτική. Κοντά σε αυτό, πραγματεύτηκε με τρυφερότητα και νοσταλγία  όλα αυτά που γλυκαίνουν ή πικραίνουν τη ζωή μας και διαμορφώνουν αναζωογονητικές αναμνήσεις. 

· Είδος: Ρομαντική · Παραγωγής: 1988 · Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 19 Iανουαρίου 1990 · Διάρκεια: 123' · Χρώμα: Έγχρωμο · Ήχος: (Dolby) Stereo · Γλώσσα: Αγγλικά - Ιταλικά

Συντελεστές :
	Antonella Attili	....Ηθοποιός	....Η Maria νέα
	Isa Danieli	....Ηθοποιός	....Anna
	Marco Leonardi	....Ηθοποιός	....Έφηβος Salvatore
	Enzo Cannavale	....Ηθοποιός	....Spaccafico
	Leo Gullotta	....Ηθοποιός	....Usher
	Giuseppe Tornatore	....Συγγραφέας
	Giuseppe Tornatore	....Σκηνοθέτης

· Πλοκή:Η ταινία εκτυλίσσεται σε μια παραλιακή πόλη της Ιταλίας στις αρχές του 1950, όπου ένα μικρο αγόρι ο Τοτο ανακαλύπτει το μαγικό κόσμο του κινηματογράφου, που εκείνη την εποχή κάνει τα πρώτα βήματα του στην μεταπολεμική Ευρώπη. Παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του ο μικρός Τοτο μαθαίνει την τέχνη της προβολής ταινιών με τη βοήθεια του ηλικιωμένου φίλου του και γνωστή της τέχνης, Αλφρεντο. Το "σινεμά ο Παράδεισος" είναι το κέντρο αναφοράς ολόκληρης της πόλης, εκεί που ο μικρός Τοτό γίνεται έφηβος και ερωτεύεται την πρώτη και μοναδική φορά, εκει που θα σώσει από την φωτιά τον Αλφρέντο, εκει που θα ξαναγυρίσει επιτυχημένος σκηνοθέτης για να εναποθέσει το δικό του φόρο τιμής στην παλιά του ζωή.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας

Απολαύστε σκηνές από την ταινία

Έρευνα για τα ατυχήματα στο Δημοτικό Σχολείο Πλαγιαρίου

Μια ενδιαφέρουσα έρευνα για τα ατυχήματα στο σχολείο μας πραγματοποίησαν οι μαθητές της Στ1. Η έρευνα αυτή πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της 10ης ενότητας της γλώσσας "Ατυχήματα" και της 4ης ενότητας των μαθηματικών "Συλλογή και ταξινόμηση  δεδομένων" και του μαθήματος της πληροφορικής.Αφού πρώτα οι μαθητές μας έφτιαξαν τα ερωτηματολόγια, στη συνέχεια χωρισμένοι σε ομάδες και με τη συνεργασία των δασκάλων των 18 τμημάτων του σχολείου μας προχώρησαν στη συμπλήρωσή τους.Ακολούθησε η ταξινόμηση των απαντήσεων και η δημιουργία πινάκων,όπως είχαν διδαχθεί στο μάθημα των μαθηματικών.Τη σκυτάλη πήρε το μάθημα της πληροφορικής όπου οι μαθητές με τη βοήθεια του δασκάλου τους δημιούργησαν αυτούς τους πολύ κατατοπιστικούς πίνακες.

Τα ατυχήματα στις Α-Β τάξεις

Τα ατυχήματα στις Γ-Δ τάξεις

Τα ατυχήματα στις Ε-Στ΄ τάξεις

Όλη η έρευνα σε μορφή βίντεο

Γλώσσα Ενότητα 15.(Κινηματογράφος)Charlie Chaplin

Ο Σερ Τσαρλς Σπένσερ Τσάπλιν ο νεότερος (Charles Spencer Chaplin Jr, 16 Απριλίου 1889- 25 Δεκεμβρίου 1977), γνωστότερος με το υποκοριστικό Τσάρλι και, στην Ελλάδα κυρίως, με το προσωνύμιο "Σαρλό", υπήρξε Άγγλος ηθοποιός και σκηνοθέτης, που μεγαλούργησε στις πρώτες δεκαετίες του Χόλυγουντ. Είναι χρονικά η πρώτη παγκόσμια αναγνωρίσιμη φιγούρα τηςκινηματογραφικής τέχνης, κυρίως μέσω του χαρακτήρα Σαρλό που ενσάρκωνε στις πρώτες ταινίες του.

Στο διάστημα 1912 - 1918 αξιοποίησε το ταλέντο του σε πολλές μικρές κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου, δημιουργώντας τον τύπο του Σαρλό. Ο ίδιος όχι μόνο πρωταγωνιστούσε αλλά ήταν επίσης ο σεναριογράφος, σκηνοθέτης και συνθέτης της μουσικής των ταινιών του. Η παγκόσμια καταξίωση ήρθε μέσα από τις μεγάλου μήκους ταινίες του, όπως οι Μοντέρνοι Καιροί, Ο Μεγάλος Δικτάτωρ, Τα Φώτα της Πόλης, Ο κύριος Βερντού και άλλες, που τον κατέταξαν ανάμεσα στους σημαντικότερους δημιουργούς της έβδομης τέχνης.

Το 1952, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου και της Μαύρης Λίστας, έπεσε σε δυσμένεια λόγω των αριστερών πολιτικών φρονημάτων του. Ενώ ταξίδευε προς το Λονδίνο, έμαθε την απόφαση του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης να άρει τη βίζα του και επομένως το δικαίωμα επιστροφής. Μετά από αυτό το γεγονός παρέμεινε οριστικά στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στο Βεβέ της Ελβετίας όπου πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου του 1977. Στο διάστημα αυτό ταξίδεψε στην Αμερική μόνο μια φορά, το 1972, προκειμένου να παραλάβει το ειδικό Τιμητικό Όσκαρ για τη συνεισφορά του στην έβδομη τέχνη, κερδίζοντας το μεγαλύτερο σε διάρκεια χειροκρότημα της ιστορίας των βραβείων. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει δέκατο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχή.

Δείτε ένα βίντεο για τη ζωή του

Κεφ.14 Γλώσσα (Πάσχα)

Το μοιρολόι της Παναγίας

Το "Μοιρολόι της Παναγιάς", το μακρύ αυτό αφηγηματικό τραγούδι που διηγείται τα Πάθη του Χριστού έτσι όπως τα έζησαν η Παναγία και οι Μυροφόρες, το συναντάμε σε όλες τις περιοχές του ελληνισμού, από την Κύπρο και τον Πόντο ως την Κάτω Ιταλία, σ' ένα πλήθος παραλλαγών. Διακόσιες πενήντα έξι (!) παραλλαγές παρουσιάσει ο Ελβετός ελληνιστής, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Γενεύης Bertrand Bouvier στο βιβλίο του Le Mirologue de la Vierge (Γενεύη 1976), καρπό εισοσιπεντάχρονης έρευνας.

Με πηγή έμπνευσης τα επίσημα και απόκρυφα Ευαγγέλια και τα θεατρικά λειτουργικά δράματα του Μεσαίωνα (σε Ανατολή και Δύση), η λαϊκή μούσα και η προφορική παράδοση με το "Μοιρολόι της Παναγίας" διέσωσαν στους αιώνες ένα από τα συγκλονιστικότερα δείγματα της ελληνικής μουσικοποιητικής τέχνης.(Του Λάμπρου Λιάβα)

Το Μοιρολόγι της Παναγίας

Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα.

 Σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται.

0 Κύριος ηθέλησε να μπει οε περιβόλι, 

να λάβει Δείπνο Μυστικό, για να τον λάβουν όλοι.

Κι η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της, 

την προσευχή της έκανε για το μονογενή της.

Κι εκεί που προσευχότανε κι έκανε τις μετάνοιες, 

φωνή τής ήρθε εξ ουρανού κι απ' Αρχαγγέλου στόμα:

- Φτάνουν, Κυρά, οι προσευχές! Φτάνουν και οι μετάνοιες! 

Το Γιο σου τον επιάοανε, στη φυλακή τον πάνε.

Σαν κλέφτη τον επιάσανε και σαν ληοτή τον πάνε 

και στου Πιλάτου τα σκαλιά, εκεί τον τυραννάνε.

Η Παναγιά, σαν τ' άκουσε, έπεσε και λιγώθη. 

Πάει η Μάρθα, η Μαγδαληνή και του Προδρόμου η μάνα

και του Ιακώβου η αδερφή κι οι τέσσερις αντάμα. 

Σταμνί νερό της ρίξανε, τρία καντάρια μόσχο

και τρία μυροδόσταμο, για να 'ρθει ο λογισμός της. 

Και σαν της ήρθε ο λογισμός και σαν της ήρθε ο νους της,

παίρνουν το δρόμο, το δρομί, στρατί το μονοπάτι. 

Το μονοπάτι τούς έβγαλε εις του χαλκιά την πόρτα.

-Ώρα καλή σου, μάστορα! Τι είναι αυτά, που φτιάχνεις

  Τρία καρφιά παράγγειλαν οι φίλοι μου οι Ρωμαίοι

μα γω για το χατίρι τους πέντε θε να τους φτιάξω. 

Να βάλουν δυο στα χέρια του και τ' άλλα δυο στα πόδια,

το τρίτο, το φαρμακερό μέσα στα σωθικά του, 

να τρέξει αίμα και νερό, να λιγωθεί η καρδιά του.

Παίρνουν το δρόμο, το δρομί, στρατί το μονοπάτι.

Κοιτούν δεξιά, κοιτούν ζερβά, κανένα δε γνωρίζουν

κοιτούν και δεξιότερα, βλέπουν τον Αϊ-Γιάννη

• -Αϊ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστά του γιου μου,

μην είδες το παιδάκι μου και σε το δάσκαλό σου; 

- Δεν έχω στόμα να σου πω, στόμα να σου μιλήσω.

Το μοιρολόι της Παναγίας από την Γλυκερία

Κεφ.14 Γλώσσα (Ο Χιτών)

Το "Σινεμά ο παράδεισος "της Στ1

παρουσιάζει την ταινία

       Ο ΧΙΤΩΝ

Είδος: Θρησκευτική
· Παραγωγής: 1953
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 16 Απριλίου 1954
· Διάρκεια: 135'
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: (Dolby) Stereo
· Γλώσσα: Αγγλικα

Συντελεστές :

Richard Burton ....Ηθοποιός ....Marcellus Gallio

Jean Simmons ....Ηθοποιός ....Diana 

 Victor Mature ....Ηθοποιός ....Δημήτριος 

 Michael Rennie ....Ηθοποιός ....Πέτρος  

Jay Robinson ....Ηθοποιός ....Καλιγούλας 

 Lloyd C. Douglas ...Συγγραφέας του Βιβλίου 

Henry Koster ....Σκηνοθέτης   

 Gina Kaus... Σεναριογράφος 

 Philip Dunne... Σεναριογράφος 

· Παραλειπόμενα:

- Είναι η πρώτη ταινία σε CinemaScope, δηλαδή με αναλογία 2,35:1.

· Πλοκή:

Ο επικεφαλής των Ρωμαίων στη Σταύρωση του Χριστού, κερδίζει στα ζάρια τον χιτώνα Του. Όταν επιστρέφει στη Ρώμη βασανισμένος από εφιάλτες αποφασίζει να γυρίσει πίσω στη Παλαιστίνη και να κάψει το ρούχο για να λύσει τα "μάγια".

πηγή : cine.gr

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας

ΓΛΩΣΣΑ ΕΝΟΤΗΤΑ 13.ΤΡΟΠΟΙ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

ΛΟΥΣΤΡΟΣ

Παλιότερα, που ο κόσμος περπατούσε σε χωμάτινους δρόμους, τα παπούτσια σκονίζονταν ή λασπώνονταν εύκολα. Τότε γνώρισε άνθηση και το επάγγελμα του λούστρου.

Αυτός μ' ένα κασελάκι μπροστά του, αληθινό κομψοτέχνημα, και γύρω του να κρέμονται οι βούρτσες και τα βερνίκια με τα διάφορα χρώματα, κάθονταν σ' ένα χαμηλό σκαμνάκι, στην αρχή μιας πλατείας, μπροστά από ένα καφενείο ή μπροστά από ένα ζαχαροπλαστείο και περίμενε υπομονετικά.

Για να προσελκύσει τους πελάτες γίνονταν ταχυδακτυλουργός ή χτύπαγε ρυθμικά το κασελάκι του. Ο πελάτης πλησίαζε κι άπλωνε, όπως ήταν όρθιος, πρώτα το δεξί πόδι πάνω στην ειδική μεταλλική θέση της κασέλας κι έπειτα το άλλο. Έτσι άρχιζε η "ιεροτελεστία" του βαψίματος...

Λούστροι στην Καμάρα

Μάριος -Πολυνίκης Ιωαννίδης  Στ1

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ

Το επάγγελμα του παγωτατζή , που τόσο αγαπούσαν τα παιδιά,τώρα υπάρχει μόνο σε κάποιες μικρές πόλεις και χωριά.

Οι παγωτατζήδες βράζανε το γάλα και προσθέτανε 

ζάχαρη, αυγά, κακάο ή βανίλια, ανάλογα με τη γεύση που θέλανε να φτιάξουν . Όταν έβραζε το μείγμα, το κατέβαζαν από τη φωτιά και το τοποθετούσαν  σε ένα μεταλλικό κάδο, ο οποίος  βρισκόταν μέσα σε ένα ξύλινο βαρέλι. Στο κενό που υπήρχε ανάμεσα στο ξύλινο βαρέλι και στον κάδο, έβαζαν πάγο και συνέχιζαν να ανακατεύουν το μείγμα μέχρι να πήξει. Φόρτωναν το βαρέλι στο καρότσι, και με μια ειδική μεταλλική κουτάλα και τα χωνάκια ξεκινούσαν τη δουλειά τους . Κατά διαστήματα έριχναν κομμάτια πάγου εξωτερικά για να μη λιώσει το παγωτό. 

                                                       Βικτωρία Δασκαλάκη Στ1

Ο   καλιγωτής (πεταλωτής)    

Καλιγωτής  ήταν  ένα  από  τα  παλαιοτέρα  επαγγέλματα  που  μας  ήταν  απαραίτητο.  Καλιγωτής  είναι  αυτός  που  καλιγώνει,  αυτός  που  προσαρμόζει  τα  πέταλα  στα  ποδιά  των  ζώων.

  Έπρεπε  να  κάνει  τη  δουλειά  του  σωστά  γιατί  από  αυτόν  εξαρτιόταν  το  ποσό  καλά  και  γρήγορα  θα  μπορούσε  να  περπατήσει  το  ζώο  για  να  κάνει  τη  δουλειά  του.  Εάν  γινόταν  κάτι  λάθος  το  ζώο  αρρώσταινε  και  στο  τέλος  πέθαινε.

  Τα  εργαλεία  που  είχε  πάντα  μαζί  του  ήταν  τα  εξής   το  σατράνι,  που  έκοβε  και  περιποιούνταν  τα  νύχια  του  ζώου.  Η  ράσπα, οπού  λιμάριζε  την  οπλή  για  να  εφαρμόσει  πιο  καλά  το  πέταλο.  Η  ξύστρα,  ένα  κοφτερό  εργαλείο  που  καθάριζε  τις  οπλές.  Μεγάλα  καρφιά  για  το  στερέωμα  του  πετάλου,  ένα  σφυρί  και  μια  τανάλια.

  Τα  ζώα  τα  οποία  πετάλωναν  ήταν  τα  αλόγα,  τα  μουλάρια  και  τέλος  τα  γαϊδούρια.  Ο  σωστότερος  χρόνος  που  έπρεπε  να  γίνεται  το  πετάλωμα ήταν κάθε 60 ημέρες.                                                                                                     

                                                                                                            Καράμπελα Άννα Στ1

ΓΛΩΣΣΑ ΕΝΟΤΗΤΑ 13.ΤΡΟΠΟΙ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

Συνέντευξη με τον κύριο Γιάννη

1.Πώς δημιουργήθηκε το Πλαγιάρι κύριε Γιάννη;

Στην αρχή ήταν τσιφλίκι. Το τσιφλίκι του Τούρκου Ουζούν Αλή. Ο Ουζούν Αλή είχε 10 οικογένειες, όπου φρόντιζαν τα χωράφια. Τα σπίτια τους ήταν πέτρινα και είχαν μικρά παράθυρα. Το 1922, όταν έφυγε ο Ουζούν, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Μικρά Ασία, την ανατολική Θράκη, το Αγγελοχώρι της Καλλιπόλεως, το Πλαγιάρι της Καλλιπόλεως,το Σχολάρι της Ρεδεστού, αλλά και από πολλά άλλα μέρη, στα σπίτια των εργατών του Ουζούν. Οι πρόσφυγες έκαναν κλήρο, για να δούνε πιο χωράφι θα πάρει ο καθένας.

2.Πως ήταν τα σπίτια των κατοίκων του Πλαγιαρίου, τα πρώτα χρόνια που ήρθαν;

Ήταν πέτρινα, με μικρά παραθυράκια. Τότε δεν υπήρχε ούτε ξύλινο πάτωμα ούτε πλακάκια. Το πάτωμα τους το έφτιαχναν από χώμα και κοπριά.

3.Υπήρχε πόσιμο νερό εκείνα τα χρόνια;

Στην αρχή όχι, αλλά έφτιαξαν 8-10 βρύσες σε κάθε γειτονιά και το 1929 έφτιαξαν μια μεγάλη βρύση με 5 κρουνούς. Επίσης υπήρχε κι ένα πηγάδι, όπου κι από εκεί έπαιρναν νερό.

4.Ποια έθιμα υπήρχαν τότε, κύριε Γιάννη;

Όλο το καλοκαίρι τάιζαν και μεγάλωναν τα γουρούνια μέχρι και την παραμονή των Χριστουγέννων. Μετά τα έσφαζαν και έφτιαχναν τον καβουρμά. Επειδή όμως δεν υπήρχαν ψυγεία τότε, τον έβαζαν σε κιούπια. Επίσης έφτιαχναν λουκουμάδες και τους αντάλλαζαν μεταξύ τους. Ένα άλλο έθιμο ήταν το εξής: τα παιδιά να παίρνουν μια μεγάλη πέτρα και να πηγαίνουν σ’ ένα σπίτι να πουν ότι: όσο πιο βαριά είναι αυτά, με την πέτρα μαζί, τόσο βαριά να είναι και η σακούλα του νοικοκύρη. Ο νοικοκύρης μέσα στη σακούλα που τους έδινε υπήρχαν τόσα πολλά γλυκά όσο ήταν το βάρος των παιδιών μαζί με την πέτρα. Στο γάμο τα παλικάρια τη νύφης (τα αδέλφια της ,τα ξαδέλφια της και γενικώς όλοι οι άνδρες από το σόι της νύφης ) κρατούσαν ένα σχοινί. Ο γαμπρός έπρεπε να τους δώσει χρήματα για να πάρει τη νύφη.

Μάριος-Πολυνίκης Ιωαννίδης ΣΤ’1