Ο Θεόδωρος Δούκας Κομνηνός ιδρύει την «αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης» (1224 -1246)

Το 1223 ο ηγεμόνας του Δεσποτάτου της Ηπείρου Θεόδωρος Δούκας Κομνη­νός, μετά από μια σειρά στρατιωτικών επιτυχιών, έφτασε έξω από τη φραγκοκρατούμενη ακόμη τότε Θεσσαλονίκη και την πολιόρκησε. Η φρουρά της πόλης αντιστάθηκε αποτελεσματικά για ένα διάστημα αλλά ,στα τέλη του 1224, αναγκάστηκε να παρα­δοθεί. Οι ξένοι κυρίαρχοι έφυγαν και το λατινικό «Βασίλειο της Θεσσαλονίκης» έπαψε έτσι να υπάρχει.                                     

Ο Θεόδωρος μπήκε θριαμβευτής στη Θεσσαλονίκη και την έκανε κέντρο και πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους («αυτοκρατορίας») που δημιούργησε. Εδώ στέ­φτηκε από τον αρχιεπίσκοπο Αχρίδας Δημήτριο Χωματιανό «εν Χριστώ τω Θεώ πι­στός βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων».

Με συνεχείς στρατιωτικές επιτυχίες ο φιλόδοξος Θεόδωρος κατόρθωσε να επε­κτείνει το κράτος του, που απλώθηκε εδαφικά από το Δυρράχιο ως την Αδριανούπολη. Η νικηφόρα πορεία του όμως ανακόπηκε απότομα. Στη μάχη της Κλοκοτνίτσας, το 1230, νικήθηκε από τον τσάρο των Βουλγάρων Ιωάννη Β' Ασάν, που τον αιχμα­λώτισε και τον τύφλωσε.

Το Θεόδωοο διαδέχτηκαν ως ηγεμόνες του κράτους της Θεσσαλονίκης με τη σειρά ο αδελφός του Μανουήλ, ο γιος του Ιωάννης και ο άλλος γιος τους Δημήτριος. Κανένας όμως απ' αυτούς δεν είχε τα ηγετικά προσόντα και τις στρατιωτικές ικανότη­τες του Θεόδωρου και γρήγορα το κράτος συρρικνώθηκε και αποδυναμώθηκε.

Το χειμώνα του 1246 έφτασε στη Θεσσαλονίκη με το στρατό του ο αυτοκράτο­ρας της Νίκαιας Ιωάννης Γ' Βατατζής και κατέλαβε την πόλη με τη βοήθεια συνωμο­τών, που του άνοιξαν τις πύλες του τείχους. Έτσι καταλύθηκε, μετά από μια περίοδο ζωής 22 χρόνων, η «αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης». Κι όταν το 1261 ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος ανακατέλαβε από τους Φράγκους την Κωνσταντινούπολη, η Θεσσαλο­νίκη εντάχτηκε και πάλι στην επανιδρυμένη βυζαντινή αυτοκρατορία.

Ο διαμελισμός της αυτοκρατορίας το 1204 μ.χ.

                                       

 Η αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης 1230 μ.χ.

                                   Δείτε το σχετικό βίντεο

Βιβλιοπαρουσίαση:"Το ασημένιο μενταγιόν" της Κίρα Σίνου

Η ταυτότητα του βιβλίου:

τίτλος: Το ασημένιο μενταγιόν

συγγραφέας: Κίρα Σίνου

εικονογράφος: Βίκτωρ Σκουτάρης εκδότης :Κέδρος

είδος βιβλίου :περιπέτεια

Τόπος :Αθήνα,Κωνσταντινούπολη

χρόνος : Αρχές της δεκαετίας του ΄90

ήρωες :Η Μαρίνα, οι γονείς της, η φίλη της η Χριστίνα, η κυρία Αριάδνη, ο Κώστας ο οδηγός, ο Γιάννης ο ξεναγός, η Σόνια και οι φίλοι της, ο Τάσος και οι γονείς του και οι κύριοι Μακρής, Φακίδης και Κάλφογλου.

σπουδαία γεγονότα :Η εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη, η αποκάλυψη του μυστηρίου

του μενταγιόν αλλά και του πραγματικού ρόλου του ξεναγού, του οδηγού και της Σόνιας.

Το βιβλίο μου άρεσε, γιατί είναι μια πολύ όμορφη περιπέτεια με μυστήριο και αγωνία.

Κυρίως όμως μου άρεσε γιατί μας παρουσιάζει μια αναλυτική εικόνα της Κωνσταντινούπολης, περιγράφει τα σημαντικότερα μνημεία της, βυζαντινά και οθωμανικά, τα αξιοθέατά της και ταυτόχρονα μας δίνει πολλά ιστορικά στοιχεία και πληροφορίες για τη ζωή στην Πόλη από την εποχή του Βυζαντίου μέχρι και σήμερα.

H περίληψη του βιβλίου

Η Μαρίνα ζει στην Αθήνα με τους γονείς της. Μια μέρα βρίσκει ένα ασημένιο μενταγιόν και αποφασίζει να το κρατήσει γιατί δεν παρουσιάζεται κανείς να της το ζητήσει.

Έτσι το παίρνει μαζί της σε μια εκδρομή, στην Κωνσταντινούπολη, που πηγαίνει με τους γονείς της και τη φίλη της , Χριστίνα.

Εκεί παραξενεύεται για το ενδιαφέρον που δείχνει ο ξεναγός και μια συνταξιδιώτισσά της,

η Σόνια, για το κόσμημά της.

Στη συνέχεια, άγνωστοι της κλέβουν το μενταγιόν, και το μυστήριο με το κόσμημα και την παράξενη συμπεριφορά του ξεναγού και κάποιων συνεπιβατών της, μεγαλώνει περισσότερο.

Τελικά, όλη η αλήθεια αποκαλύπτεται, και το μυστήριο λύνεται, κατά τη διάρκεια της επιστροφής τους, στον έλεγχο που τους γίνεται στο ελληνικό τελωνείο του Έβρου.

Εκεί διαπιστώνεται ότι ο ξεναγός με συνεργάτες τη Σόνια και τον οδηγό, προσπαθούσαν να περάσουν ναρκωτικά στην Ελλάδα, και ότι το μενταγιόν, που τυχαία βρέθηκε στα χέρια της Mαρίνας, ήταν το «σημάδι» για να τους αναγνωρίσει ο συνεργάτης τους τελωνειακός και να τους αφήσει να περάσουν χωρίς έλεγχο στην Ελλάδα.

Εργασία του Αχιλλέα Χ.

1185 : 'Άλωση και λεηλασία της Θεσσαλονίκης από τους Νορμανδούς.

1185 : 'Άλωση και λεηλασία της Θεσσαλονίκης από τους Νορμανδούς.

Το 1185 οι Νορμανδοί της Σικελίας οργάνωσαν μια μεγάλη εκστρατεία εναντίον του Βυζαντίου. Με 200 πολεμικά πλοία και 80.000 περίπου καλά οπλισμένους άν­δρες πέρασαν την Αδριατική και κατέλαβαν το Δυρράχιο και τα Επτάνησα. Στη συνέ­χεια προχώρησαν χωρίς να συναντούν αντίσταση προς τη Θεσσαλονίκη, όπου έφτα­σαν τον Αύγουστο του 1185 και πολιόρκησαν την πόλη από τη στεριά και από τη θά­λασσα. Τα δραματικά γεγονότα της πολιορκίας και της άλωσης περιγράφει ο τότε μητροπολίτης της Θεσσαλονίκης Ευστάθιος, που τα έζησε.

Η στρατιωτική φρουρά της πόλης ήταν μικρή. Ενισχύθηκε όμως από τους πολί­τες που αγωνίστηκαν με γενναιότητα πάνω στα τείχη, για να αντιμετωπίσουν τις επι­θέσεις των Νορμανδών. Αντίθετα ο διοικητής της Θεσσαλονίκης Δαβίδ Κομνηνός α­ποδείχτηκε εντελώς ανίκανος και η προκλητική αδιαφορία του έφτασε τα όρια της προδοσίας.

Οι Θεσσαλονικείς, παρά την κακή αμυντική οργάνωση, την έλλειψη εφοδίων και την ανικανότητα του διοικητή τους, κράτησαν τις επιθέσεις των πολιορκητών 9 μέρες. Στις 24 Αυγούστου του 1185 όμως οι Νορμανδοί γκρέμισαν με τις πετροβόλες πο­λιορκητικές μηχανές τους ένα τμήμα του ανατολικού τείχους, ανέτρεψαν με ορμητική επίθεση όσους υπερασπιστές αμύνονταν ακόμη και ξεχύθηκαν μέσα στην πόλη.

Τα τείχη της Θεσσαλονίκης δεν άντεξαν

Ακολούθησαν εφιαλτικές σκηνές. Οι εισβολείς επιδόθηκαν σε σφαγές, βια­σμούς, κακοποιήσεις και λεηλασίες με πρωτοφανή αγριότητα, χωρίς να σέβονται τί­ποτε. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, τα θύματα που είχαν οι Θεσσαλονικείς κατά την πολιορκία και κατά τη σφαγή της άλωσης υπολογίζονται σε 7.000 περίπου.

Μετά την άλωση της, η Θεσσαλονίκη γνώρισε και μια περίοδο σκληρής κατοχής. Οι κατακτητές Νορμανδοί άρπαζαν τα πάντα και η συμπεριφορά τους απέναντι στους ανυπεράσπιστους πολίτες ήταν προκλητική και βάρβαρη. Σ' αυτές τις συμφορές ήρ­θε γρήγορα να προστεθεί και η έλλειψη τροφίμων και η πείνα.

Τελικά η πόλη απαλλάχτηκε από την παρουσία των Νορμανδών το Νοέμβριο του 1185, όταν τους νίκησε ο Βυζαντινός στρατηγός Αλέξιος Βρανάς σε δύο μάχες κοντά στις
 Σέρρες. Τότε αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις ελληνικές χώρες. Ένα μέρος μάλιστα της νορμανδικής φρουράς της Θεσσαλονίκης, που δεν πρόλαβε να φύγει, εξοντώθηκε από τμήματα της εμπροσθοφυλακής του βυζαντινού στρατού